Bazı acılar vardır; anlatılmaz, sadece kalbin bir yerinde sürekli kanar. Bazı yaralar vardır; iyileşmez, çünkü dünya
bakmayı seçmez. Gazze, işte böyle bir yaradır. İnsanlığın göğsünde açık kalan, zamanın kapatamadığı bir yara.
Bu kitap, yalnızca bir şiir kitabı değil. Bu sayfalarda kelimeler, bazen bir çocuğun yarım kalan gülüşüdür; bazen
annesinin ellerinde susan bir ninnidir. Bazen de gökyüzünden düşen ateşin altında, hâlâ umut etmeye çalışan bir kalbin titrek sesidir.

Gazze'de her sabah, güneş sadece doğmaz; bir direniş gibi yükselir. Her akşam karanlık yalnızca geceyi getirmez;
yıkılmış evlerin, eksilmiş sofraların ve yarım kalan hayatların sessizliğini de taşır. Ama buna rağmen, orada insanlar hâlâ birbirine sarılır. Çünkü umut, en çok yıkıntıların arasında filizlenir.

Bu kitap Sol Yanım Gazze adını taşıyor. Çünkü insanın sol yanı kalbidir. Kalp ise yalnızca kan pompalayan bir organ
değil; merhametin, vicdanın ve insan olmanın evidir. Bu yüzden Gazze, bu kitabın sol yanında atıyor. Her şiirde bir kalp atışı, her dizede bir insanlık çağrısı var.

Buradaki şiirler bir ağıt değil yalnızca. Aynı zamanda bir tanıklık. Dünyanın sustuğu yerde kelimelerin konuşma
çabasıdır. Çünkü bazen şiir, bir halkın sesi olur. Bazen bir çocuğun "beni unutmayın" diye fısıldayan duası...
Eğer bu sayfaları okurken kalbinizde bir sızı hissederseniz, bilin ki bu kitap amacına ulaşmıştır. Çünkü acıyı paylaşmak, insan kalmanın en sessiz ama en güçlü yoludur.

Gazze için yazılan her kelime, aslında insanlık için yazılmıştır.
Ve belki bir gün, bu şiirler sadece bir acının değil, aynı zamanda yeniden doğan bir umudun hatırası olarak olunacaktır.
Unutmayalım: Gazze uzak değil kalbimizin tam orta yerindedir.