Karşında iyi niyetli bir kitap duruyor okur. Seni daha başından uyarıyor ki; kendime kişisel ve özel olanın dışında hiçbir amaç tayin etmedim. Ne sana hizmet etmeyi ne de kişisel zaferimi dert edindim. Böyle bir niyete erişmeye gücüm yetmez. Bu kitabı akrabalarımın ve dostlarımın özel tasarrufuna teslim ediyorum: Beni kaybettikleri zaman ki pek yakında olacağı budur huyumun ve kişiliğimin bir takım özelliklerini onda bulabilsinler ve bu sayede benimle olan tanışıklıklarını daha sarsılmaz ve daha calı bir biçimde sürdürebilsinler diye. Eğer itibar peşinde olsaydım daha iyi süslenir ve iyice ölçülüp biçilmiş bir şekilde sunardım kendimi. Hiçbir çaba yahut yapmacık olmaksızın; bütün sadeliğim doğallığım ve olağan halimle görülmek istiyor; zira resmettiğim kendimim. Kusurlarım ve doğal halim edebin izin verdiği ölçüde burada açıkça gözükecektir. Hala ilk tabiat kanunlarını bereketli özgürlüğüyle yaşadığı söylenen uluslardan biri arasında yaşamış olsaydım; seni temin ederim ki; kendimi bütünüyle ve çırılçıplak resmetmeye ziyadesiyle gönüllü olurdum. Demek oluyor ki okur; kitabımın konusu kendimim: Boş vaktini böyle önemsiz ve saçma bir konuya ayırman akıl karı olmayacaktır. Haydi allahısmarladık.
De Montaigne 1 Haziran 1580