Shakespeare büyük trajedelerinde yaşamla ölüm insanla evren arasındaki çatışmayı ele alır ve insanın dayanma gücünün sınırlarını araştırır. Bu trajediler Rönesans döneminde temelleri sarsılan inanç dünyasının yaratığı karanlıkta bireyin kendi içindeki Tanrı'yı arayışının bunalımlarını ödünsüz bir yaklaşımla sergilemektedir. Bu trajedilerin ilki olan Hamlet (1600-1601) özellikle ahlak sorunlarının sunuluşundaki sanatsal denge açısından çok başarılıdır. Eserdeki öç alma teması ise ahlakın yanı sıra duygusal gerekçelerle yüklenmiştir.

Düşüncenin hayattan bağımsız olmadığı dikkate alınırsa Hamlet'i yazıldığı dönemin bir aynası olarak görmek mümkündür. Bir solukta okuyacak bir klasik için perdeler az sonra size açılıyor.