Sigmund Freud ve Carl Gustav Jung'un İtalya'da tanınmasına katkı sağlayan, Franz Kafka ve Robert Musil gibi yazarların İtalyan edebiyat çevrelerine girmesinde rol oynayan Roberto "Bobi" Bazlen, hayatını kitaplara adayan ama kendi kitabını asla yayımlamayan bir entelektüeldi. Tam da bu noktada Daniele Del Giudice, Roberto "Bobi" Bazlen'in neden kendi adına bir kitap yayımlamadığı sorusunun peşine düşen genç bir anlatıcının gözlemlerine odaklanıyor. Genç anlatıcı, bu tercihin nedenini öğrenmek için Bazlen'i tanıyan insanlarla görüşüyor. Trieste'de başlayan arayış, Londra'daki Wimbledon Stadyumu'na kadar uzanıyor. Her tanıklık Bazlen'in başka bir yönünü gösterirken, yazmak ile yaşamak arasındaki ilişki de giderek anlatının merkezine yerleşiyor.
Del Giudice, Wimbledon Stadyumu'nda Bazlen'in hikâyesini anlatırken biyografi ile kurmaca arasındaki sınırları da yokluyor. Tanıklıklar çoğaldıkça Bazlen daha belirgin hale gelmek yerine silinip yok oluyor. Wimbledon Stadyumu, şu soruya yöneliyor: "Bir insan hiç kitap yayımlamadan da edebiyatın içinde kalıcı bir yer edinebilir mi?" 1983'te yayımlanan ve Del Giudice'nin çağdaş İtalyan edebiyatındaki yerini belirleyen bu ilk eser, Italo Calvino'nun sonsözü ile ilk kez Türkçede.