Sevgili okur,

Bu kitabın son sayfasına kadar bana eşlik ettiğin için teşekkür ederim. Günlüğümü açmak, ruhumu tüm çıplaklığıyla, savunmasız ve yaralı bir hâlde ortaya sermek gibiydi. Yine de bana bu cesareti veren şey, senin gibi insanların varlığını bilmek oldu. Sahiden dert edinen, Filistin'in yanında duran ve hikâyelerimizin bir anlamı olduğunu bana hatırlatan insanların...

Umarım bu satırlar sende bir iz bırakabilmiştir; öfke, keder, umut ya da hepsinin bir harmanı. Çünkü hissetmek, hayatta olmak demektir. Ve nefes aldığımız müddetçe mücadele edebiliriz. Hiçbir çocuğun ninniler yerine insansız hava araçlarının uğultusuyla büyümediği, hiçbir ailenin kendi iradesi dışındaki güçlerce parçalanma korkusu yaşamadığı, hiç kimsenin bedenini, evini ya da hayallerini yitirme dehşetiyle uykuya dalmadığı bir dünya için mücadele edebiliriz.

Hepimiz birer hikâyeyiz. Gazze'deki herkes ayrı bir hikâye.
Ve senin de bir hikâyen var. Yaşanmaya, hatırlanmaya değer bir hikâye olsun bu. Kendi hikâyeni dünyayı daha güzel, daha merhametli ve daha adil kılmak için kullan.
Benimkine kulak verdiğin için teşekkür ederim.

Sarsılmaz bir umutla,
Plestia Alaqad