Yeniden feodalleşme, belki de son on yılların tarihine derinden damga vurmuş iki karşıt eğilimin bileşkesi olarak değerlendirilebilir: Bir yanda, çağdaş düzenin yerleşik sınırlarının ötesine geçen fazlasıyla radikal bir adımın kaçınılmaz olduğuna dair giderek artan bilinç; diğer yanda ise, kurumsal düzenin olası bir devrimci dönüşümünde kendi ayrıcalıklarının açıkça tehdit altında olduğunu gören egemen güçlerin direnci.

Toplumsal eşitsizliğin kaynakları üzerine tartışmalar uzun yıllardır sürüyor. Fakat 2008 finans krizinden sonra kamu kaynaklarının özel çıkarlar için seferber edildiği ayan beyan ortaya çıktığında eşitsizlik birçokları için "teknik" bir problem olmaktan çıkıp bir toplumsal sorun olarak tartışılmaya başladı. Tekno-feodalizm, yeni feodalizm ve benzeri kavramsal girişimler de bu sorunu ortaya koymanın çeşitli yollarından biri olarak görülebilir.

Massimo De Carolis, Yeniden Feodalleşme kitabında sadece Batı toplumları için değil, her toplumsal formasyon için geçerli olabilecek bir kavramsallaştırmaya girişiyor ve yeniden feodalleşme dinamiğinin bugünkü tezahürlerini kamusal çıkarlar ve özel çıkarlar çatışmasının tarihselleştirilmesinden bağışık görmüyor, onun köklerini Batı modernitesine kadar götürüp yeniden çağdaş tartışmalara getirerek anlamlı neticeler çıkarıyor. Okura demokrasiyi, hukuku, devleti ele alırken mutlaka akılda tutması gereken bir analiz çerçevesi sunuyor.