Batı kültürünün yüksek hümanist idealleri, yirminci yüzyılın barbarlığını neden durduramadı? Bu barbarlık kültürün dışında mı doğduyoksa halihazırda onun içinde miydi?
George Steiner, 1970'te T. S. Eliot anısına verilen konferanslardan
doğan bu kısa fakat yoğun kitapta, 19. yüzyılın "uzun yazı"na duyulan
nostaljiden Holokost'a, antisemitizmin teolojik köklerinden dilin otoritesinin çözülüşüne uzanan bir kültür eleştirisi kuruyor.
Dante'nin cehenneminden Bartók'un Mavi Sakal'ın Şatosu operasına,
pop müzikten matematiğe ve bilime açılan hat boyunca, klasik hümanizmin
sona erip ermediğini ve yerini nasıl bir "kültür-sonrası"nın
aldığını soruyor.
Steiner'a göre insan, şatodaki kapıları açmaktan vazgeçemez; hakikatin
son kapısı aklın ve ahlakın taşıyamayacağı gerçekliklere açılsa bile.
Mavi Sakal'ın Şatosunda, kültürün barbarlıkla, bilginin tehlikeyle ve
umudun trajik merakla ilişkisi üzerine sarsıcı bir düşünce denemesi.