Gözlerini dünyaya açtığında nasıl da ağlamıştı. Küçük,
narin bir yumurcaktı. Annesinin karnında karanlığa alışmış olan gözleri, dışarıda bir ışık seliyle karşılaştı. Yiyip içmeyi, ağlamayı, konuşmayı, gülmeyi, yürümeyi öğrendi.
Birçok şeyi aynı anda düşünen bir beyni vardı. Sözgelimi dünya, uçsuz bucaksız bir hava denizinde hızla yol alan uzay gemisiydi. Kalbi bir çam kozalağı. Sevmeyi ondan öğrendi. Annesi kızdığında yine kendini onun kollarına itiyordu kalbi. Dünya gemisinde kendisini güvenli hissediyordu. Yeryüzü eviydi. Geniş, büyük bir ev. Ay ve Güneş evinin lambalarıydı. Bahar bir deste güldü. Yaz tükenmez bir nimet sofrası. Hayvanlar hizmetindeydi. Ağaçlar, çiçekler, kuşlar... Evinin bahçesini süslüyordu. Büyüyordu. Büyüdükçe kalbi küçülüyor, aklı büyüyordu.
Usta kalem Sadık Yalsızuçanlar, çocukları bu kitapta masalın, tabiatın ve kalbin sessizce konuştuğu bir dünyaya
davet ediyor. Kitapta yer alan şiir gibi masallar, çocukların
kalbine usulca dokunan sıcak bir kapı aralıyor.