Nietzsche, içinde bulunduğumuz dönemi en yüksek değerlerin kendilerini değersizleştirdiği, amacın kaybolduğu ve "niçin" sorusunun cevapsız kaldığı nihilist bir çağ olarak nitelendirir. Bu çağda katı olan her şey buharlaşmış, arz adeta ayağımızın altından kayıp gitmiştir. İnsan kendi ürettiği bilim ve teknolojinin nesnesi haline geldiği için varlık ve varoluşun anlamı kaybolmuştur. Bilim ve teknik yoluyla belirlenen çağımız ve insanın durumu bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır. Bunun içindir ki varlığın anlamının unutulduğu bu çağda Heidegger, insanın yurtsuz ve çaresizlik içinde kıvrandığını, dünyanın bütünüyle teknik ve mekanik bir yapıya dönüştürülmesi nedeniyle de bir çıkış yolu bulmanın zor olduğunu ifade etmektedir. Heidegger'e göre teknik bir dünyaya dönüşen bu ortamda insanın ayağı artık toprağa değil, teknik bir zemine basmaktadır. Yurtsuz ve çaresiz kalmış insanı bu durumdan kurtarmanın yolu nedir? İşte Simone Weill elinizdeki kitapta mistik bir çığlıkla, seküler dünya insanına kendi kurtuluşu için yeniden mana alemine yönelip, onunla buluşup barışması gerektiğini haykırmaktadır.