"Küçük bir açıklık kalmıştı fotoğrafların arasında, her defasında sol gözüm o açıklığa rast geliyordu ve ben sadece sol gözümle ağlıyordum. O açıklığı kapatıp aynayı tamamlamaya cesaret edemiyordum. Sol gözüm yaşayan, hatırlayan yanımdı benim. Bu yarım hatırlamalarla minvali hiç değişmeyen bir ömrü tamama erdireceğimi sanıyordum. Sol gözüm son kez aynadaki açıklıkta kendisine bakarken ben yine aynı evden aynı ofise, aynı ofisten aynı meyhaneye, aynı meyhaneden aynı eve yürüyecek, aynı o'na yakaracak ve neden sonra elimde bir tabancayla, kalan 24 kutucuğu da karalayıp gölgelere çekilecektim."
Murat Uyurkulak, her satırından hiddet ve keder taşan ilk romanı Tol ile artık uzak bir hatıradan ibaret sayılan devrim ihtimalinin ateşini yeniden harlıyor. İstanbul'dan Diyarbakır'a "bir fermuarı çeker gibi" ilerleyen trende, Türkiye'nin zulüm dolu yarım asırlık tarihi ezilenlerin zaviyesinden tekrar yazılıyor.
2000'li yıllara damga vuran bu kült roman, üzerinden dumanlar tüten bir ülkede, umutsuzluğun karşısına umudu, alçaklığın karşısına onuru, unutuşun karşısına hafızayı koyuyor.