Dua, müminin Rabbine açılan en samimi kapıdır; bir yönüyle yakarış, diğer yönüyle teslimiyetin beyanıdır. Büyük hadis âlimi İmam Zehebî, bu klasik eserinde duayı bir ihtiyaç ifadesi olmanın ötesinde bir kulluk şuuru olarak ele alır.

Müminin Silahı Dua, asırlardır elden ele dolaşan hem ilmî
hem manevi yönüyle derinlik kazanan başvuru niteliğinde
bir kitaptır. Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) dilinden süzülen duaların yer aldığı bu kitap, insanın kalbine seslenerek;
yaşamın farklı anlarında kulun Rabbine nasıl sığınacağını,
nasıl sabredeceğini, nasıl şükredeceğini haber verir.
Zehebî de burada dua ve zikrin mahiyetini Kur'ân ve sahih
hadisler ışığında anlatırken dua edenin hâlini, adabını
ve niyetini incelikle tarif eder. Her satır, müminin iç yolculuğuna rehberlik eden bir bilgelik taşır. Çünkü dua, insanı edilgen olmaktan çıkarır; onu yeniden diri, yeniden umutlu kılar.

İmam Zehebî'nin ilmî titizliğiyle derlenen bu eser,
unutulmaması gereken bir hakikati yineliyor: "Dua edin ki
icabet edeyim." (Mü min Suresi, 40/60)