Bu eser, hicrî III. asırda Horasan bölgesinde ortaya çıkan Kerrâmiyye hareketini yalnızca kelâmî ve fıkhî tartışmaların gölgesinde şekillenen bir mezhep olarak değil, aynı zamanda zühd merkezli tasavvufî bir oluşum olarak ele almakta ve mezhebin tarihsel gelişimini çok yönlü bir analizle incelemektedir. Eser, Kerrâmîliğin ortaya çıktığı coğrafî, siyasî ve dinî şartları merkeze alarak mezhebin teşekkül sürecini, kurucu şahsiyetlerini, düşünsel eğilimlerini ve alt gruplarını sistematik bir çerçevede değerlendirmektedir.
Kerrâmîlerin Horasan'da kısa sürede geniş bir takipçi kitlesine ulaşmasını sağlayan dinamikler, bölgenin ticaret yolları üzerindeki stratejik konumu, zühd ve takvâ temelli yaşam tarzları, yürüttükleri irşad faaliyetleri, vaaz geleneği, gayr-i Müslimlere yönelik kapsayıcı davet anlayışları ve pratik dindarlığı önceleyen yaklaşımları üzerinden ele alınmıştır. Eserde özellikle tahrîmu'l-mekâsıb, tevekkül, kesb, hangâh kurumu, nefsle mücadele ve hikmetli sözler gibi temel kavramların Kerrâmî düşüncesindeki yeri ayrıntılı biçimde tartışılarak mezhebin tasavvufî yönü belirginleştirilmeye çalışılmıştır. Eserde Kerrâmiyye'nin zühd anlayışı, ilmî titizlikle ve bütüncül bir perspektifle okuyucuya aktarılmaya çalışılmıştır.