Safevi Şiası bünyesinde sûfi gelenek ile fukaha zümresi arasında yaşanan gerilim, klasik Şiî kaynaklarda nadiren doğrudan ifade edilse de 17. yüzyıl metinlerinde belirgin bir polemik diliyle gün yüzüne çıkmıştır. Bu çalışma Gazzâlî, İbnü'l-Arabîve Mevlânâ gibi Sünnî sûfî figürler üzerinden yürütülen tartışmaları merkeze alarak Şiî fakihlerin bu isimlere yazdığı reddiyelerin ardındaki esas niyetleri tahlil ederken, Şiî sûfilerin fikrî pozisyonlarını da ayrıntılı biçimde ortaya koymaktadır.
Kitapta, Şiî sûfiliğin Sünnî tasavvuf mirasını Şiîlik çatısı altında nasıl dönüştürdüğü ve meşrulaştırdığı, karşıt cephedeki fakihlerin ise bu girişimleri neden "tahrif" olarak gördüğü açıklıkla analiz edilmektedir.