Dilek Altundağ, diliyle, kanaviçe gibi işlediği kişileri, konularıyla; samimî, içten anlatımıyla modern öykü dağarımıza çok değerli yeni öyküler kazandırıyor. Lo'nun Gereklilik Kipleri'ndeki öyküler, Türk ve dünya öykü birikiminin en güzelim anlatılarına yapılan gönderme ve alıntılarla örülü metinler... Durum hikâyesinin, atmosfer kuran, iklim oluşturan, dokunan, değen, üzen, uyaran, uyandıran en yalın, en etkili örneklerini bu kitapta okuyabiliyoruz. Altundağ'ın dili o kadar sade ama o denli çağrışımlı, zengin ve dokunaklı ki, Abasıyanık'ın içtenliğinin bir tür ruh göçü yaşamış haliyle bizi karşılaştırıyor. Töskel ormanlarında, doğanın en bâkir ve müslim hallerine yapılan kötücül müdahalenin etkin biçimde yansıtılması karşısında ne yapacağımızı bilmez bir halde kalıyoruz. Saatçi çırağından Necati beyin çığlıklarına, Paşa amcadan yatır odasına, elde kalan hikâyeden hoş bir bakışa, Peride Bibi'den Zır Zır Şule'ye, sardunyalardan Arzu'ya, daha başka ne isteyebileceğimize ilişkin bir soru(n) bırakmaksızın akıcı, samimî, sâde ama bir o kadar cümbüşlü anlatıyor Altundağ. Modern öykü dünyamız için ne ışıl ışıl, yepyeni bir haber Lo'nun Gereklilik Kipleri.

SADIK YALSIZUÇANLAR