"Ben sana demedim mi baba?' diye seslendi Ömer üzgündü... Elindeki kırık ağacı kaldırdı Sefer karşısında bilgiçlik taslayan oğluna fırlattı. Odun Ömer'in kafasının tam ortasına indi! İnledi Ömer yere yıkıldı! Kanlar boşandı Ömer'in yüzüne boynuna. Her yanı kıpkırmızı oluverdi birden. Arap öküz acıyla inledi! Boyunduruğu zorlayıp Ömer'e ulaşmak istedi başaramadı. Sefer dondu kaldı. Neye uğradığını şaşırdı. Kim atmıştı odunu tek oğlunun kafasına kim koymuştu yavrusunu kanlar içinde böyle? Kendisi mi kendi kırılası kolları mı? İnanılacak gibi değildi olanlar! Dizinin bağı çözüldü şaşkınlıktan gidemedi Ömer'in yanına. Nereden gördü nereden gördüyse koşar adım geldi bir adam arkasından birileri daha... Birisi ölmüş dedi bir başkası henüz yaşadığını söyledi.
     Dostum Keleş'te yaşamla doğayla iç içe öyküler var. Kimi zaman bir öküzün gözyaşında kimi zaman bir köpeğin kilometrelerce yolu gizlice geçerek sevdiği çocuğun yaşamını kurtaracak sezgisinde kimi zaman yoksul öğrencinin ekmeğine sürülecek dut pekmezi değerinde...
     Yaşamı yürek genişliğine sığdıran öyküler; düş dünyasını uzak ufuklara taşıyan öyküler... Hem uzak her birimize hem çok yakın... En güzeli onlara daha yakından bakın...