Bazen tam gün ortasında bir şaşkınlık basıyor beni bunu anlata­mam! Mesela şehrin ayarını bozuyor cami bahçesinden sokağa sarkan güller; tesadüfen talandan kurtulmuş iki arkadaş gibi bakışıp duruyoruz birbirimize. Sanki dünyaya gelmeden çok önce hiç hatırlamadığım bir yerde hafızamın kuytuluğuna atılmış bir düğüm çözülüyor bakıştıkça. Gök benim o büyük şemsiyem gök bakışlarımdaki hayret yüzünden uzayıp genişliyor; kendimi bir yabancı gibi hissediyorum onun altında. "Belki de ben burada" diye geçiriyorum içimden; "belki de ben burada ilk insanın yere bırakıldığı an unutulmasın diye onun hayretini beklemekle görev­lendirilmiş bir nöbetçiyim." Yeşermiş ekinlerden yıkılıp kurulan kentlerden ve kopmuş onca takvim yaprağından sonra bile hâlâ şaşırabilir insan.