Pek yakında tıpkı bizim gibi Batı dillerinde yaşayan insanlar da tanık olacakları sarsıcı kötülük temsillerinden sonra kendilerine yeniden şunu soracaklar "İnsan iyi midir? Kötü müdür?" Bu yeniden kalabalıkların konuştuğu bir şüphe olacak "Yoksa insanlar kötü müdür?"
Bu yıkıcı acı verici bir şüphe. Sadece insanın içine ortak hayatla ilgili korku saldığı için değil bu soruyu soran da insan olduğu için. Korku ve şüphe karşılıklı ilişkileri ve bireyi böyle çürütücü bir döngü ile yıkar ve sonunda kötülüğü ilk kez kimin başlattığı unutuluncaya kadar insanlık bu çukurda yuvarlanır durur. Daha kötüsü ise şu: "Yoksa insan kötü müdür?" şüphesi insanı iyi ve kötü arasında kısır bir ikiliğin içine sıkıştırır. İkilikten düşünce çıkmaz hayal çıkmaz hikâye çıkmaz. Hikâye ikiliğin ötesinde başlar.
İkiliklerin tartışıldığı kahramanların rol aldığı tragedya çağından insanın karmaşık öyküsünün sürekli yeniden karıldığı modern topluma ulaşmış olan düşünceyi aynı ikiliye yeniden sıkıştırmamak için... Belki de bunca sert gerçeğin karşısında yazının ve kitabın sağladığı tek direnç noktası bu.
Ece Temelkuran'ın yazılarından derlediğimiz bu kitap yeni bağlamıyla kültürün sanatın gerekliliğine ve yaşamsallığına ilişkin eşsiz bir fırsat.