"Ferhat erimişti, Bîsütun sanki daha kavi. Ter boşandı sırtından, alnından, şakaklardan... "Koca dağ..." diye soludu, "...dağ seni!" Olanca gücüyle bir kez daha vurdu.
Pıt!
O kadar...
"Koca dağ! Dağ seni..."
"Oğul nakkaş değil misin," demişti Behzat. "Ancak incecik nakışlar dökülür ellerinden, ah oğul..."
Ses etmemişti.
"Sultanların yanı tekin değildir oğul," demişti Behzat. Sessizce dinlemiş, içinden "aşk!" demişti.
O kadar...
Aşk, he mi, aşk için... Aşk hû!
Bir kez daha külüngü savurdu Ferhat. Körük gibi soludu: Aşk hû!
Bîsütun, koca yürek, gözsüz ağlayan yürek bu solukla gümledi, gözyaşı oldu, koca bir parçayla düşüverdi oracığa: Aşk hû!
...
Bîsütun, yalnız "aşk hû" ya ağlamıştı..."