Değer ölçüleri olmayan hiçbir toplum yoktur; ancak bazı değerler zamanın gerekleri­ne göre değişeceğine zamanla katılaşma kireçleşme eğilimi gösterirler. Bu bize üç şeyi anlatır; toplumun insanları arasında birbirine çok yapışık bir birlik vardır; kişiler değişmez kurallara uyarak yaşamayı çok rahat ve kolay bulurlar; toplumları yaşla­nan kişilerin damarlarının sertleşmesi gibi katılaşmıştır. Kişiler böyle bir durumu çok beğenirler. Ancak değişme zorunluklarının sillesini yemeyen toplum da yoktur. Zamanın yumrukları altında bazı kişiler alışık oldukları ölçüleri bırakmaya bazıla­rını gizli ya da açıkça çiğnemeye; bazıları da ya dışardan yeni kurallar almaya ya da kendileri yeni kurallar geliştirmeye başlarlar. Bunu yapanların iç hayatındaysa çatış­malar başlar bunun da sayısız görüntüleri vardır.
Bir toplumda en yüksek sayılan değerler özellikle böyle zamanlarda dinsel değerler kılığına girmeye de eğilimlidirler. Din geleneğin en son sığınağı en son savunma kalesidir. Aslında toplumun eski yaşayışının kökeninden gelen birçok alışkanlıklar kolaylıkla din gereğiymiş gibi bir nitelik kazanırlar. İşte bunun içindir ki çağdaşlaş­ma sözcüğünün özü "laikleşme" sözcüğünün söylemek istediği gibi toplumu bu dinselleşme hummasının yakasından kurtarma işiymiş gibi gözüküyor ve burada "laïcisme" ile "secularism" terimlerinin anlamları ayrı sözcük kökenlerinden geldiği halde birbirlerine uyuyor.