İçeri girdiğimizde boş gözlerle tavana bakıyordun. Sonra bize döndün gülümsemeye çalıştın. Sana başka bir gözle bakıyordum artık. Yalnız ben değil hepimiz öyle bakıyorduk. Bizi kandırmıştın. Ama en acısı hiçbir şey olmamış hastaneye yatacağın güne kadar gizli gizli içmemişsin gibi kandırmaya devam ediyordun. Ne yapabilirdik? Bu koşullarda kızamaz eleştiremez kalbini kıramazdık. Olan olmuş her şey bitmişti artık.
O Vakıt Son Mimoza Cemil Kavukçu'nun belki en hüzünlü kitabı. Alkol bağımlılığı nedeniyle hastaneye yatırılmış bir dost zaman kavramını yitirmiş yaşlı bir anne batmak üzere bulunan hedefsiz menzilsiz bir gemiye toplanmış düşsel çocukluk kahramanları... Kavukçu'nun yaşamı her yönüyle kavrayan her duygunun hakkını veren öykülerinde sıra hüzünde... Ama okuyunca göreceksiniz; en umutsuz anlarımızda bile bahçemize bir fidan diker bir sokak hayvanıyla dost olur ölüm döşeğinde gülümseriz. Çünkü insan asıl umudunu kaybettiği zaman ölür.