Victor Hugo 1840'lı yıllardan başlayarak insanca kardeşliğin ve toplumsal ilerlemenin havariliğine yönelir. Bu görüş Sefiller'de gelişir. Yazar 1845 yılından itibaren önce "Sefaletler" adını verdiği bu büyük yapıt üzerinde düşünmeye tasarılar yapmaya başlar. Sefiller olağanüstü değişken aşırı yüklü ama aynı zamanda da insanlığa hizmet amacı güden bir savın destansı bir esinin egemen olduğu ön plana çıktığı zengin ve güçlü bir romandır.

"Bir noktada bahtsızlarla alçaklar iç içe geçip tek bir sözcükte birbirlerine karışırlar: Sefiller. Suç kimde?" Suç sefalette haksızlık ve duyarsızlıkta bazen de acımasızca baskı altına alan bir yöntemdedir. Yalnızca eğitim toplumsal adalet ve dinin öğütlediği erdem bu "bahtsızların" birer "alçağa" dönüşmelerine engel olabilir.

Ne var ki bu roman her şeyden önce ruhun bir destanıdır. Kadersiz yoksul sonra da suçlu olan kürek mahkûmu Jean Valjean Monsenyör Myriel'in yol gösterici soylu yüce erdemi karşısında ıslah olur. Öyle ki çalışması iyilik ve fedakârlıkları onu sonunda gerçek bir ermişe dönüştürür.