Abdurrahim Karakoç'un şiirlerini Dadaloğlu'na, Karacaoğlan'a bazıları da Fuzûlî'ye benzettiler. Erzurumlu Emrah, Bayburtlu Zihni, Nef'î, Seyrani ve Dertli'den daha iyi olduğunu söyleyenler de oldu. Oysa ki Abdurrahim Karakoç sadece kendisi idi. Halk şiiriyle kendine has bir tarz ve köşe oluşturmayı başarmıştı. Hece ölçüsünü ustaca kullandı. En güzel aşk, tabiat ve yergi şiirlerini yazdı. Çok güçlü ironiye sahip ve imajları kendine hastı. Şiirleri daha yaşarken dilden dile dolaşıyordu. Tarihin altın sayfasına geçecek ölümsüz eserler verdi.