Öyle bir an geliyor ki susuyorsun. Sanki konuşmak istesen dilinden tek kelime çıkabilecekmiş gibi. Görmek istesen gözün güzelliği görebilecekmiş gibi. İşte öyle zamanları toplayıp sana bir ben biriktiriyorum. Çocukluğumun en masum gülümsemelerini kimseye elletmiyorum sana aitler.

Beklemek... Ne zor bir kelime... Olur ya elin gider kâğıda kaleme. Yazamazsın. Yazarsın kendine bile okuyamazsın. Özlemekten utandığın oluyor mu? Bu ne biçim yangın dediğin? Gözümü kapasam da bir gün daha geçse dediğin mesela?

"Allah sabredenle beraberdir" diyor ya Kitap korkumdan sabrettiğim oluyor. İçim içimi kemirip de sabrediyormuş gibi yaptığım bazen. Sanki ellerim yetermiş gibi duygularımı kapatmaya. Yetmiyor... Gelecek derdim sana... Güzel günler gelecek bu korku neden? Ne var ki geleceğin daha fazla karanlıktan başka vaadi yok.

Sana uzun uzun susuyorum zaten konuşmak istesem de dilimden tek kelime çıkmıyor... Lakin o gülümsemeler hâlâ sana aitler...