"annem havalanıp doğduğu topraktan
çan seslerinin ardı sıra sürüklendi ege'ye
ben alpler'in eteklerinde
göle bakan bir manolya ağacı olarak kaldım
babam öldü babam öldü demedi kimse benden başka
annemdi tek babamı yitiren
biliyorum o gece gömüldü babam / annemin yüzüne
ayın pencereden döküldüğü masamda
durur fotoğrafı annemin
eli çenesinde yurdundan uzak gözleri uçurum
bir bakışı alır düşlerimi götürür çocukluğuma
istanbul anne kucağına dönüşür birdenbire."
Bir Şehrin Boynundayız...
Ahmet Özer'den yeni şiirler