İnci Aral Ruhumu Öpmeyi Unuttun'daki öykülerinde insanlığın ortak belleğindeki en tekinsiz yakaya çeviriyor bakışını. Hem gidenlerin hem de kalanların o büyük yalnızlığına "ölüm"e eğiliyor. Aral ölümü bir başlangıç ya da son değil salt bir geçiş anı olarak kurguluyor. Öykülerin odağına direnmeyi ayakta kalmayı yerleştiriyor ve "ölüm hali"nin ortak kodlarıyla uğraşmak yerine bireylerdeki karşılıkları sınıyor. Bunu yaparken kalemini kamera gibi kullanıyor her öykünün kendine has atmosferini olağanüstü ayrıntı zenginliğiyle destekleyip bir duygular şölenine dönüştürüyor ve okurunu belleklerde iz bırakacak fantastik bir yalnızlıklar evrenine sürüklüyor.