İnsan, varlık aleminin dikkatli bir okuyucusu olabildiği zaman yaratılmışların amacını görmeye başlar.
Çünkü bu kainat -sayfaları; gökyüzü ve yeryüzüyle, satırları; yıldızlarla, okyanuslarla, dağlarla, cümleleri; ağaçlarla, hayvanlarla, taşlarla yazılmış- bir kitaptır.
Bu kitap, o büyük eserin sayfaları arasında bir yolculuk sunuyor. Rüzgarın, denizin, toprağın ve yıldızların aslında bizimle konuştuğunu, fakat bizim onlara kulak vermeyi unuttuğumuzu hatırlatıyor.
'Kainat Kitabını Okuyoruz' işte bu unutulan okumayı yeniden hatırlatmak için yazıldı. Okuyucusunu; gözlem yapmaya, düşünmeye ve her şeyin ardındaki hikmeti fark etmeye davet eder.
Bu kitap, okurun kalbine şu duyguyu yerleştirmeyi ister:
'Etrafımdaki her şey bana bir şeyler anlatıyor. Yeter ki ben bakmayı, görmeyi ve anlamayı isteyeyim.'
Aynı zamanda bu eser; iman ile bilimin, kalp ile aklın çatışmadığı; bilakis birbirini tamamladığını göstermeyi hedefler.
Çünkü gerçek ilim, insanı Yaratan'a inanmaya götüren ilimdir. O, akılla kalp arasındaki köprüde yürüyen bir yolcunun not defteri gibidir. 
Bu kitabın satırları arasında gezinirken sadece kainatı değil, onun sahibini dedaha yakından tanıma merakımızın oluşmasıdır.