"Yaşa benim sevgili güneşim, diyorum ve hiç olmazsa benden ve bu duygusuz insanlardan fazla yaşa da belki senin nurdan gözünün yarattığı şu cennet âlemini temaşa etmesini bilen biri gelir. Yoksa bu duygusuzlukta nasıl durulur? (...)

Ruhî vâkıa diye bende gizli ve hiç tanımadığım bir şey var ki bugüne kadar sevdi, düşündü, ağladı ve acı çekti, çırpındı ve ihtiraslandı, sabretti ve murada erdi, işte ben sade bunun âşıkıyım ve herbir yerde bunu aradım, sanki ışıkla yine ışığı aradım. Onun ardından tahammül ve cesaretle nihayete kadar yürümek için ne büyük bir söz vermişim! Geri almak imkânsız.

Kardaşım, tabiatta ve sanatta, felsefede ve ahlâkta gaye kendimizi bulmaktır, kendimizi yakından tanımaktır. Halbuki en az kendimizi tanıyoruz ve her an kendimizden uzaklaşıyoruz. Ben insanlarda kendi nefsine karşı samimiyet arıyorum ve pek ender buluyorum. Çünkü en büyük ve yegâne affedilmeyecek olan günah, kendi nefsine karşı samimiyetsizliktir".
Fikret Arık'a yazdığı 24 Haziran 1937 tarihli mektuptan.