Biz sâde kılıçlarımıza dünyâya nizam vermedik.
Türkistan ülkesini ilmin merkezi yaptık.
Kaşgar, Yarkent, Semerkand, Buhâra, cehâletten ilmin ışığıyla uyandı. Tasavvufun kaynağı da Buhâra oldu. Dervişân tekkede zikir, medresede ilim, meydanda savaş yaptı. Onlar hem zâhid, hem zâkir, hem mücâhid oldular.

Atlarımız Orhun'dan sulandı, Mâverâünnehir'de mola verdi, Macar ovalarında şahlandı. Mertti, cömertti, yiğitti, hamiyetli idi, mütevâzi idi atalarımız. Biz o mübârek insanların torunlarıyız. Göğsümüzdeki imânımızla beraber taşıdığımız şeref nişânımız, onlara olan bağlılığımızdır.

Onlar bin atlı akınlarla gittiler, dönmemeye yemin ettiler; Frenk illerini nura gark ettiler. Çoğunun mezarları bile yok. Olmasa ne gam! Yüce Peygamberimiz'e misafir oldular.

"NEREDESİN OSMANLI?" güzelliklerden hareketle güzelliklere kapı aralıyor...

İşte biz onların torunlarıyız. Evet biz Elif nesliyiz. Elif gibi dosdoğruyuz. Hep kıyamdayız. Gözümüz âtide, gönlümüz Kâbe'de.