Batılılaşmış bu azınlık beyaz adamdan öğrendikleriyle, ülkelerinin resmini çizmeye çalıştılar; mesela, sömürge insanı bu öğrendikleriyle, bu bildikleriyle bir ev çizse, kimin evini çizecek?... Beyaz adamın evini;bu batılılaşmış azınlık bildikleriyle güzel bir kadının / erkeğin resmini çizseler, hangi kadının / erkeğin resmini çizerler?... Bir beyazın resmini çizerler; bunların tahayyüllerindeki güzellik hiçbir zaman kendi milletini / ırkını çağrıştırmaz; aynı şey bir dağ, göl, nehir, manzara için de geçerlidir; bu batılılaşmış azınlık ülkesinin manzarasını bir turistin aklıyla resmeder; yürüyenler romanındaki Leyla'nın nenesi, "Kızım" diyor, "Ayaklar gözlerden üstündür; daha kuvvetli ve daha büyüktür; onlar birer kemik ve kas yığınıdır! Göz ise, bir yudum sudan ibarettir! Buna rağmen, ayaklar ne kadar hızlı koşsa da, bakışlar her zaman daha ileride olacaktır. Ne özgürlük arzumuzu ne de ona ulaşma ümidimizi yok edemezler"; batılılaşmış bu azınlığın filozofisi Leyla'nın nenesinin bu bilgeliğini tefekkür edebilir mi?.. Bu tefekküre varabilmek için buranın ruhunu, buranın kitab'ını okumak lazım; bu irfan olmadan buranın ruhunu içselleştiremezsin; romanın anlatıcısı, törelerimiz hadislere göre düzenlenmiştir; tarihimiz kağıt ve mürekkeple yazılmamıştır; onu diyor, sözlerimizle yaşarız, diyor; batılılaşmış bu azınlık bu ruhu anlayamaz; anlayamazlar çünkü, beyaz adamın onlara hissettirdikleriyle düşünüyorlar; batılılaşmış bu azınlık pis, kirli, buruşuk kağıt paranın eksikliğini hissettiği kadar, kendindeki insanı, kendindeki siyahı, kendindeki Hintliyi hissetmemiştir; ulusun mustazafları topraklarını geri kazanmak için bu devrimi yaptılar, akrabalıklarını, ayetlerini, törelerini... Çünkü ulusun mustazafları şarkılarındaki kadını / erkeği güzel buluyorlardı, sömürgeci işgalden evvelki irfanlarını bilge buluyorlardı, evvelki özgürlüklerini, kabilelerini güzel buluyorlardı; mustazafların tahayyüllerindeki imge buralıydı, buranın rengini, tınısını taşıyordu...Umarım tam olarak istediğin buydu!