İnsan, dünyayı gözünde çok büyütür. Geçici işler, maddi kaygılar, küçük telaşlar insana o kadar ağır gelir ki, hakiki öncelikler geri planda kalır. İşte bu metinde özellikle ibadetler vesilesiyle Allah ile buluşmanın önüne dünyalık şeylerin geçmesi detaylı bir şekilde işlenmektedir. Yani insanın, boş kaygıları, geçici meşguliyetleri bahane ederek manevi yakınlığı ertelemesi bir zayıflık olarak vurgulanır. Hacimce küçük risalelerden oluşan bu kitap, mutasavvıf, müfessir ve şair kimliğiyle tanıdığımız 17. yüzyıl Osmanlı'sının en büyük âlimlerinden biri olan İsmail Hakkı Bursevî'ye ait. Varidat türünde yazılmış bu Arapça eserde müellifin şiirleri, düşünceleri, bazı âyet ve hadislerin açıklamaları, hayatıyla ilgili bilgiler ve mektuplaşmaları da yer alır.