gece gelen kömür karası silahlarıyla keder
yüzüme vuran sesini
bir küçük kasaba evi
                                    yırtık duvarlarda gülüşün
bir kere bile dokunmadan saçlarına
bir kere bile öpemeden ağzından
kaç gül soldurdum kapında
                                     dikenleri hala avucumda