Dostoyevski'nin ölüm cezası Çar tarafından son anda bağışlanmış ve hafifletilerek dört yıllık kürek mahkûmiyetiyle başlayan bir askerlik hizmetine çevrilmiştir. Büyük yazarın cezası süresince yaşadıkları tanıştığı insanlar ve biriktirdiği hikâyeler Ölüler Evinden Anılar isimli bu otobiyografik romana temel şeklini verecektir. Diri diri mezara gömülmüş hayatların yalnızca ayaklarındakilerden değil ruhlarındaki prangalardan kurtulmaya çalışan mahkûmların hikâyeleri; ezilmişliğin mücadelenin bencilliğin dışlanmışlığın yalnızlığın ve onları ayakta tutan en önemli şeyin umudun kanıtıdır adeta.

Leyla Şener'in Rusça orijinalinden eksiksiz çevirisiyle...

"Dostoyevski hiçbir zaman Ölüler Evinden Anılar'ın sadece kendi hikâyesi olmadığına ikna edememiştir insanları. 1876 yılında şöyle yakınır bu durumdan: 'Ölüler Evinden Anılar'ı on beş yıl önce kurgusal bir karakterin karısını öldürmekle suçlanan bir adamın adına yazdım. Bir ayrıntı olarak eklemeliyim ki o zamandan bu yana -bugün bile- insanlar karımı öldürmek suçuyla sürgün edildiğimi düşünüyorlar.'

[...] Ölüler Evinden Anılar'ı geleneksel bir kurgusal metin olarak değerlendirmek mümkün değildir. Dostoyevski daha çok Suç ve Ceza Karamazov Kardeşler gibi son dönem işleriyle tanınmasına rağmen Tolstoy bu eseri onun en büyük başarısı olarak kabul eder."
The New York Times