Aşk insanı tedavi ettiği gibi tedaviye muhtaç hale de getirebilir. İnsanın kalbini aydınlattığı gibi hayatını da karartabilir.
Ömrünü aşkın yüceliğine inanarak geçirmiş ve bir ömür boyu aşkı insan varoluşunun ruhi dinamizmi gibi görmüş biri olarak aşkı terapötik bir kurgu içerisinde analiz etmeye çalışmak bir paradoks olarak algılanabilir.
Aşk ile aydınlanmış bir kalbin insan hayatını kararttığı durumlarda belki bu paradoks bir nebze olsun anlaşılabilir. Çünkü hayat artık anlamını yitirmiş kalp kendi hüznünü intihar kurgusu içerisinde hissetmeye başlamış umut yerini yalnızlığa bırakmış ve âşık da bu durumdan rahatsız olduğu için kurtulmak istemiştir.
Âşık benimle görüşmeye başladığı zaman yaşadığı durumun kendisine rahatsızlık vermeye başladığını yanlış bir zaman ve yanlış bir durumun söz konusu olduğunu ifade etmişti. Kendisi evliydi ve dört çocuk annesiydi. Çok sevse de acı çekse de bırakması ve unutması gerekiyordu.