Sözdür insanın özü. Bu yüzden "söz"ü yitiren herşeyi yitirmiştir. Nicedir bir ölüm sessizliğinde çorak toprağın. Nicedir bir bahar şafağının serin ve ıslak rüzgârlarını beklemedeyim. Gün batıran dağlarımda yitmiş ve yitirilmiş insanlığım adına ateş avcılığına çıkmış şâire kalbimi sunuyorum.Şâir bir şafak müjdecisi.Onsuz bütün zamanlar dar... Ve hayatlar ertelenmiş. Gözleri ıslak olsa da çelikten iradesiyle "güneş"i "şafağa" taşıyan o.Biz bir "söz"le yaratıldık. Yine bir "söz"le uyandırdın kalbimizi.Evlerde sokaklarda ıssız dağ başlarında hep yaşar gibi yaptığımız ama hiç yaşamadığımız bu kendi hayatımız."Gün Batıran Dağlarda Ateş Avcılığı"nı uzun zaman yanımdan ayırmayacağım.